مثل موش و گربه این دو تا افتادن به جون هم ، چقدرهم ماهرانه ازقضیه گراش دارن به نفع خودشون استفاده میکنن .توی این دعوا همه چی پیدا میشه جز احترام به حقوق و احساسات مردم گراش که اونو مثل یه توپ دارن بهر سمتی شوت میکنن ، طفلکیا مردم که شدن بازیچه دست این و اون  .

 پ . ن 1 : در حاشیه دعوای نمین و جاسبی  .

پ . ن  2 : حالم از هر چی بازیهای سیاسیه داره بهم میخوره .

     جرات و شهامت نه گفتن را یاد بگیریم ، چون خیلی وقتا همین کلمه بظاهر ساده  دوحرفی ، میتونه خوشبختی ما رو فراهم کنه وجلوخیلی از بیچارگی ها رو بگیره !

      مدتی می شد که ازش خبری نداشتم ، ازفون بوک موبایلم شمارشو پیداکردم وباهاش تماس گرفتم ، بعد ازکلی حال و احوال، برخلاف همیشه که خودش شروع کننده سلام و کلام بود و فرصت صحبت رو بمن نمی داد این بار اما ساکت بود  و تنها در صورت پرسیدن سئوالی از جانب من ، او پاسخ می داد .معلوم شد توی بحران گراش اونم آسیب جدی دیده  ، بسیارمتعجب شدم چون اونو فردی محتاط  و دوراندیش می دونستم .خیلی با هم صحبت کردیم ، حرفایی زد که منو متاثر کرد . اعتقاد داشت از دار دنیا ، فقط پولی داشته  واندکی آبرو که  اونا رو هم از دست داده ، مونده بودم چی باید بگم . تقدیر ومصلحت رو بهونه کردم  و اینکه زندگی همچنان زیباست ، به زندگی ایرادی وارد نیست بلکه اگه هم ایرادی وجود داره ، ایراد از شیوه زندگی کردن ماست ، اینکه دیگه به گذشته فکرنکنه وفقط از اون درس بگیره ، بیاد زندگیشو ازنو بسازه چون واسه شروع دوباره هیچ وقت دیر نیس .معلوم بود کله اش توی این مدت پر شده از این جور حرفا ودیگه جایی واسه نصیحتای من باقی نمونده بود .توی این فکر بودم که  شکست همیشه زائیده غفلت و اشتباه خودمان است ، خداحافظی کردم ودکمه قرمز گوشی رو فشاردادم .

      شاید بیش از نود درصد ازانرژی پارلمانی آقای حسنی داره صرف دغدغه و پیگیری ماجرای  تاسف بار شکست اقتصادی گراش میشه و طبیعیه که دیگه توانی برای رسیدگی به سایر امور ملت باقی نمونه . پتانسیلی که اگر در جهت تحقق شعار انتخاباتی جناب وکیل بکار گرفته میشد ، می تونست چشم انداز منطقه لارستان را ازاین رو به اون رو کنه . اما گرفتارشدن وی در گرداب حادثه ای خودساخته  ، که نطفه آن درآشنایی وی با معاونت دانشگاه آزاد منعقد شد همه رشته ها را پنبه کرد که ایکاش آن آشنایی صورت نمیگرفت . در حاشیه سخنان وی در جمع مردم ذکر چند نکته را ضروری میدونم اول اینکه این حسنی همان حسنی دوست داشتنی و محبوب است که تا یکسال قبل اورا عملگرا ، نترس و عاشق گراش میدانستیم ، اودرکنار این صفات برجسته اما یک نقطه تاریک داشت که سعی کردیم آنرا نادیده بگیریم او یک صادق بیش از حد ساده است . نکته دوم نقش بسیار پررنگ آسمون جل هتل رادیسون دراین فلاکت است که در چند پست قبل هم اشاره کردم ، هرچند وی آشنایی خودشو با سعید نجفی انکار کرده ولی در واقع چنین نیست و بنوعی پای اونم در قضیه گراش گیر است . نکته سوم خطابم به آسیب دیدگان حادثه است و اون اینکه وضعیت موجود را درک کنن یعنی با  واقعیت کنار بیان ، سختی کار بسیار فراتر از اون چیزیه که ابتدا فکرشو میکردن پس می طلبه  یه خورده آستانه های تحمل رو ببرن بالاتر و اما نکته آخر، حسنی روزهای بسیار پرفشار و خرد کنند ه ای رو داره سپری میکنه  که این فشارشدیداً از انرژی وی در رتق وفتق امور مالباختگان خواهد کاست ، بیائین با او مهربانتر باشیم ، بی تقصیر نیست اما کلاهبردار هم نیست او فقط چوب سادگی اش را میخورد . همین !

     دهم اردیبهشت روز ملی خلیج فارسه ، یه نامگذاری بجا و واجب که منو وادار به نوشتن این چند سطر کرد . بیشتر  ازدوهزار سال قبل ، موقعی که عربای حوزه خلیج فارس هنوز هارت و پورت امروز رو نداشتن وتوی بیابونا به شغل شریف انداختن نی مشغول بودن ، یک   ایرانی متمدن دراندیشه این بود که چگونه میشه از طریق راه آبی ، ایران زمین را به سرزمین مصر باستان متصل کنه . همون وقتایی که تنها دلخوشی عربا این بود که در شن زارهای برهوت منطقه ،  در بدر دنبال سوراخی بگردن تا با ریختن یه کاسه آب داخل اون ، جونور بخت برگشته ای بنام سوسمار رو مجبور کنن به بیرون از سوراخ  بپره تا اونو بگیرن و بپزن و بخورن ، درست  همون دوران در شمال شرقی کشورعربی مصر ، یک مهندس ایرانی  کار طراحی و اجرای کانال سوئز رو انجام می داد .

      آرتاخه - نام مهندسی درعصرهخامنشی - از جانب داریوش کبیر ماموریت یافته بود بهمراه گروهش ، کانال داریوش را که بعدها اسم اونو به کانال سوئز تغییر دادن ، مهندسی و حفاری کنه . فکرشو بکنین ، دو هزار سال قبل ،  پادشاه خوشفکر ایران تونست با تاسیس کانال سوئز، ایران آن زمان را از طریق دریا به مصر متصل کنه . با احداث این کانال ، او کاری کرد که کشتی های اروپا برای رسیدن به آسیا و بالعکس دیگه مجبور نبودن آفریقا را هم دور بزنن . داریوش با اتمام کار کانال و واسه محکم کاری ، کتیبه ای 12 سطری هم به یادگار نوشت که مدعیان این نام جعلی میتونن اونو امروز درموزه لوور پاریس تماشا کنن .  شاید بد نباشه یه نگاهی هم به سطر هفتم این کتیبه که بصراحت به واژه ابدی خلیج پارس ، اونم دوهزار سال قبل اشاره داره بندازن ، تا نوادگان همان اعراب ، با هذیون گویی واصرار بربکارگیری نامی جعلی ، غیرت ایرانیان را به نقطه جوش نرسونن . شاید مشکل اونا اینه که هنوز ایرونیا رو نشناختن .

       اخلال در نظم اقتصادی گراش با همه تلخی ها و مضراتی که بهمراه داشت  یک خوبی هم داشت و اون آشناتر شدن طیف وسیعی ازهمشهریان ما با دنیای مجازی و وبلاگ خوانی – و وبلاگ نویسی -  بود . عطش مردم از هر قشر و سن و جنسی برای بدست آوردن موثق ترین خبرها در پی آن حادثه  ، واسه خیلی ها چاره ای جز روی آوردن و هجوم به این وسیله ارزشمند  باقی نگذاشت  . وسیله ای که بحق جهان ما رو به یک دهکده کوچک تبدیل کرده است . یک اتفاق خوب ، که میتونه زمینه استفاده از این ابزار در سایر زمینه ها روهم فراهم کنه و تنها به سرک کشیدن به چن تا وبلاگ صرفاً خبری محلی ، محدود نباشه ، هرچند  تلاش و زحمات گردانندگان اون وبلاگها هم علیرغم ناملایمات زیاد برکسی پوشیده نیست .

    ازشواهد پیداست افسار کنترل بحران گراش در حال گسیخته شدن است و اون انسجامی که باید داشته باشه رو نداره – شما بخونید هرکی هرکی شده -  اینو میشه از اسامی عجیب و غریب و بعضاً  مشکوک که به اسم وکیل و عناوین دیگه دارن توسط این و اون دعوت میشوند  فهمید .  موندم سازمان ملل دیگه این وسط چیکاره است  ، فقط مونده  پای ” بان کی مون “  با اون چشای بادومی خوشگلش هم توی این قضیه به گراش بازشه . از طرفی مسولین و مقامات محلی هم – البته  از بیم اغتشاش  – دست نماینده ملت رو گذاشتن توی حنا وکسی حاضر نشد واسه اینکه این طفلک بیاد حرفاشو به مردم بزنه  یه مکان مناسب و آبرومند برای سخنرانی در اختیارش بگذاره ، بازی  چرخ روزگار رو می بینی … !؟  هرچند مقامات شهر بهتر بود با هم اندیشی ، نماینده رو یاری می کردن و اونو با برخوردایی از این دست ، سرخورده و نا امید نسازن تا خدا هم لطفی کنه ومشکلات حل بشه بلکه اندکی هم از بارغصه این مردم کم شد .  گذشت زمان داره اون روی خودش رو نشون میده وسطح آستانه تحمل مردم رو پائین آورده اما این بَلبَشو را باید سازماندهی و مدیریت کرد تا هر کسی نیاد واسه خودش تصمیم بگیره و متوسل به نیروهای بی ربط بشه ، کی باید این کارو بکنه رو دیگه یه بحث دیگه است .  خدا آخر وعاقبت ما رو و همه اون پولای بی زبونی که  معلوم نیس الان زیر دست و بال کدوم ننه مرده ای داره حیف ومیل میشه  بخیر کنه . همین !

     بنظر میرسد حـلقۀ مفـقـودۀ مُعمــــای کلاهبرداری بزرگ گراش همین آقای آسمون جُل هتل رادیسون باشد . اکنون مشخص شد که ارتباطات و آمد وشد های  پائیز سال قبل در رادیسون هتل دبی ، نیاز به وسواس و کنکاش بیشتری دارد چرا که با انتشار جزئیات این نشست در روزنامه ایران ، پرسشهای فراوانی را در اذهان عمومی مطرح میسازد که به اجمال به تعدادی اکتفا میشود :

      اول اینکه  مدیریت دانشگاه آزاد که این روزها کمتر روزی است که نامش بر صفحه حوادث روزنامه ها نقش نبندد و هر لحظه بر ضخامت پرونده قضایی اش در حوزه های گوناگون از زمین خواری گرفته تا مدیریتی در حال افزوده شدن می باشد ، طبق کدام اصل به دعوت مجری و طراح اصلی این نشست جهت شرکت در آن پاسخ مثبت داده است آنهم درحالیکه از پیشینه تاریک وی آگاهی داشته است . ثانیا ً بر طبق کدام منطق میخواسته وظیفه طراحی و اداره  پروژه سنگینی را همچون تاسیس دانشگاه بزرگ بین المللی لارستان را آنهم با پوشش جهانی برعهده بگیرد بدون اینکه خود نقشی در مشارکت مالی آن داشته باشد . سوم اینکه آیا لحظه ای که پشت تریبون قرار گرفتند و با  قیافه ای حق بجانب خود را یک آسمان جُلی معرفی نمود که بدون چشمداشت ، تنها قصد مدیریت این سرمایه گذاری و گرفتن مجوزها را دارد آیا خبر نداشت این سعید نجفی که گرداننده اصلی نشست رادیسون است ، یک سابقه دار خلع لباس شده متقلبی است که تا همین چند سال قبل معاون خودش در دانشگاه بوده است ؟ هرچی با خودم دارم کلنجار میرم نمی تونم نقش پررنگ این آقای آسمون جل رو در شکست اقتصادی گراش نادیده بگیرم بنظرم گناه وی اگر بیشتر از  سعید نجفی نباشد به یقین کمتر هم نیست ، پای اون در قضیه گراش گیر است .

    داشتم به این موضوع فکر میکردم چرا طی این چندین سال اخیر هیچ رئیس بیمارستانی در بیمارستان بظاهر شیک و پر زرق و برق گراش ، عمر دوران ریاستش از یکی دوسال فراتر نرفته است . آنچه مشخص است بدون استثنا هر یک از این عزیزان که یا خود کنار رفتند و یا کنار گذاشته شدند در یک موضوع اتفاق نظر دارند و آن مداخله گاه و بیگاه و بعضا بیش از حد هیات امنا  در کار روسا ست ، بطوریکه در برخی موارد حتی در تصمیم گیریهای کلان نیز جناب رئیس بیچاره را دور می زنند . اقدامی که در کمتر جایی میتوان آنرا مشاهده کرد . هیات امنا که متاسفانه از یک ترکیب ناهمگون ، غیر تخصصی و ناآشنا به مدیریت تشکیل شده و عمدتا بر اساس روابط انتخاب شده اند تا ضوابط  ، در بسیاری موارد با ایجاد تنش ها  ، شخصیت پزشکان را نیز زیر سئوال می برند و با بستن چشمان خود  بروی واقعیتها ، ناخواسته همچون استثمارگرانی عمل میکنند که استقلال پزشکان را نشانه رفته اند ، تا به اهداف مورد نظر خود دست یابند . طبیعی است هیچ رئیس بیمارستانی نمیتواند - نباید هم بتواند - دوام بیاورد چون غرورش را بیش ازهر چیز دیگر دوست دارد . یک پزشک  آنقدرعاقل هست که امکان ندارد برای رسیدن به میززیبا وآبنوسی ریاست ، خود را بازیچه وآلت دست عده ای  قرار دهد که با واژه احترام متقابل بیگانه اند .هیات امنا راهی ندارد مگر اینکه به گذشته تاریک و ناکارمد خویش نگاهی دوباره بیاندازد و از آن درس گیرد . رشد و توسعه بیمارستان نیز جز با تجدید نظر این عده در افکار پوسیده و خودخواهانه گذشته  اشان میسر نیست .

     تاکنون علل و عوامل ایجاد کننده فراوانی را در ورشکستگی بزرگی که اواخر سال گذشته دامنگیر خیل عظیمی از همشهریان شد برشمرده اند که هر یک  درجای خود  نقشی موثر و قابل تاملی را ایفا میکنند . اکنون مردم  در مقابل یک عمل انجام شده ای قرار گرفته اند  یعنی بنوعی اختیار و کنترل اوضاع از دست آنها خارج است . بنابراین تمام امید و نگاه خود را به  عملکرد دستگاههای اطلاعاتی و قضایی دوخته اند تا با پیگیری سریعتر و قاطعتر ، جلو بسیاری از شایعات و هرج و مرجهای موجود را نیز بگیرند . آنچه از درجه اهمیت بالایی برخوردار است همراهی و همکاری عملی مسئولین مربوطه و نه همدردی آنها در این خصوص میباشد . ستاد تشکیل شده هم بنظر میرسد چون اداره آن مردمی است در مواجه شدن با این بحران ، نه تنها فاقد اقتدار و برش لازم می باشد ، که بعضا حتی مورد بی مهری مسئولین نیز واقع میشود  ، بنابر این طبیعی است که نتواند بازدهی مناسبی داشته باشد . پیش بینی می شود بدون حمایت و نگاه خاص دست اندرکاران و مقامات عالی رتبه  کشور  ، دل بستن به کسب نتایج ایده آل در حل این بحران امری بعید می نماید .

    چرخش زبان در دهان اگر با چاشنی عقل صورت پذیرد میتونه آدمو ببره به عرش ، اما همین زبون اگه افسارشو   نگه نداری و رها کنی  ، میتونه سرت رو بده بباد !  آقای مایلی کهن که خودشو آخر معرفت و اخلاق کل میدونست هم ازهمین نکته کوچولو غفلت کرد ، چه اگر اونو مد نظر قرار میداد همچنان جایگاه وی بعنوان یک  سرمربی دوست داشتنی مردمی و با مرام محفوظ بود اما افسوس که این ظرفیت رو از خودش نشون نداد و بآسانی هر چه تمامتر همه چی رو از دست داد .

     گاهی وقتا تنها با نوشتن و پیاده کردن افکارت بر صفحه کاغذ یا وب است که یه آرامش بهت دست میده . اونا رو که یه جایی می نویسیش احساس میکنی باری رو از دوشت برداشتن ،  میشه مثل وقتی که دین خودتو نسبت به چیزی که در قبالش مدیونی ادا کرده باشی ، والان من چنین احساسی رو دارم .  فعلا همینو داشته باشین تا بعد !